การเปิดหูเปิดตาเป็นเรื่องที่ดี แต่ในบางครั้ง คนเราต้องเลือกที่จะปิดหูปิดตาและวิ่งไปข้างหน้า เพราะเวลาของเรามีจำกัด และหนทางด้านหน้ามีเพียงความตาย เรากำลังปล่อยเวลาผ่านไป เรื่อยๆ โดยที่ไม่สามารถ เปลี่ยนแปลงบางสิ่งบนโลกใบนี้ได้…
จากวันนั้นถึงวันนี้ มันช่างผ่านไปเร็ว อาจเร็วกว่าแสงอาทิตย์ส่องมายังโลกในวันใหม่ เราแก่ลง เราไฟมอดลง อยากจะลองพยายามให้สุดชีวิต สักครั้งไหม?
เราทำงานเก็บเงิน เก็บไปทำไม ทำไมต้องเสียเวลากับสิ่งที่ไม่ใช่ทางที่เราเลือก เราใช้เงินฟุ่มเฟือย หรือเวลาฟุ่มเฟือยกันแน่? ทั้งๆที เวลานั้นน้อยมาก คำตอบของสิ่งนี้คือ ความกลัวที่เราข้ามผ่านมันไปไม่ได้ สุดท้ายความกลัวมันฆ่าเรา หรือเราพยายามที่สุดในบางสิ่ง เพื่อจะฆ่ามัน?
เราทุกคนมีทางเลือกที่จะทำบางสิ่งเสมอ แม้อุปสรรคเริ่มต้นจะไม่เท่ากัน แต่มันไม่ใช่ข้ออ้างของการไม่ลงมือทำ สุดท้ายต้องถามตัวเองว่า เรายอมตายเพื่อ เงิน หรือ เพื่อบางสิ่งที่มันคาอยู่ในใจ บางสิ่งที่เราเคยคิดว่าเป็นไปได้ และเป็นเรื่องสนุก เรากลับลืมมันไป โดยใช้ข้ออ้างของความเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ตระหนักว่าเราโอกาสเพียง 1 ชีวิตเท่านั้น :/
Amazing song